Cardsharing: Legaal of Niet?


Veel huishoudens met een abonnement bij een digitale televisieaanbieder hebben meerdere ‘kijkplekken’ in huis, die allemaal een eigen smartcard nodig hebben. Maar het afsluiten van meerdere abonnementen gaat veel kijkers te ver. Cardsharing - het delen van een smartcard - is daarom een populaire oplossing. Cardsharing kan binnenshuis via een eigen netwerk of speciaal systeem, of buitenshuis via een internetverbinding. Maar mag het eigenlijk wel?

Veel televisieaanbieders stellen in hun algemene voorwaarden dat de smartcard slechts in één decoder gebruikt mag worden. In Nederland is er nog geen echte jurisprudentie over het delen van een smartcard, maar het is wel duidelijk dat het delen van een smartcard buiten de huiselijke omgeving - door bijvoorbeeld gebruik te maken van het internet - zeker een overtreding van de Nederlandse wet is.

In het buitenland, vooral in Polen, zijn het afgelopen jaar al grote invallen gedaan bij personen en organisaties die tegen betaling op grote schaal smartcards - lees: abonnementen - over de gehele wereld deelden via het internet. In Nederland is overigens ook een trend te zien dat personen commercieel abonnementen via het internet middels cardsharing aanbieden. Op Marktplaats staan diverse advertenties waarmee personen complete zenderpakketten van Nederlandse digitale televisieaanbieders aanbieden.
Cardsharing in huis
Met systemen als Smart-Wi en Diablo kan men één smartcard delen over meerdere kijkplekken. De officiële smartcard wordt dan gekoppeld aan meerdere digitale decoders. Dit gebeurt door de smartcard in een speciaal kastje - de master unit - te stoppen. Aan dit kastje worden slave units gekoppeld. In het geval van de Smart-Wi wordt gebruik gemaakt van plastic dummy-smartcards die doormiddel van kabel worden gekoppeld aan de master unit.




Bij de Diablo constructie worden speciale Common Interface-modules als slave units gebruikt. Daarbij wordt de verbinding tussen master en slave(s) niet via een kabel, maar draadloos via wifi gemaakt. Een fraaie oplossing, maar in een huis met dikke betonlagen kan het signaal belemmerd worden.
Daarnaast kan via een bedraad of draadloos thuisnetwerk met sommige digitale decoders onderling een verbinding gemaakt worden, om zo smartcards te delen. Bijna alle digitale decoders die over deze mogelijkheid beschikken werken met het Linux-besturingssysteem. In de meeste gevallen is er speciale, niet officiële, firmware nodig om cardsharing mogelijk te maken.
In sommige gevallen wordt door de fabrikant van de digitale decoder standaard de mogelijkheid geboden om binnenshuis smartcards te delen. Hiervoor dient men dan meerdere digitale decoders van het zelfde merk en type aan te schaffen. Zo heeft het Spaanse merk M-Vision al langere tijd een dergelijk systeem op de markt en komt het Koreaanse DGStation op korte termijn met een soortgelijke oplossing. De originele software is zo gemaakt dat men alleen op het eigen thuisnetwerk de smartcard kan delen.

Buitenshuis
Veel bezitters van Linux-decoders, waarvan de Dreambox van het Duitse Dream Multimedia het populairst is, gebruiken hun ontvanger om een smartcard met vrienden en kennissen te delen. De één koopt een abonnement van aanbieder A, de ander van aanbieder B en deze worden dan samen via het internet met elkaar gedeeld waardoor beiden naar de zenderpakketten van de aanbieders A én B kunnen kijken.Hoe onschuldig het ook lijkt, dit is in strijd met het Nederlands strafrecht. Daarnaast kunnen televisieaanbieders ook civiel rechterlijk een zaak aanspannen en alle gederfde inkomsten hoofdelijk op de betrokken personen verhalen.